ALEKSANDER ŒŚCIOS - POLSKA
 


* Warto to ...
* Gdyby Pan Cogito...
* Rekonstrukcja...
* W intersie WSI
* Etap czy zakręt
* Prezydent musi ...
* Przeciwko ...
* Cień
* Nierówna gra
* Pytanie co dalej ...
* Gdyby Pan Cogito
* Esbecki gambit ...
* Gra na "wybudzo
*
Czy zasłużymy na
* Do rusofobów i ...
* Esbecki gambit
* Chińska małpa i...
* My nie wiemy ...
* Trzeci test
* Konserwatyści ...
* Droga do wspól-1

* Książka Rotha - w ...
* My i Oni. Pocztek drogi

* Wojna w której chętnie
* Ja - pseudonim

* O walce diabła z...
* Teraz pyta naszych
*
Nie będziemy razem
* Przegrana wojna-2
* Przegrana wojna-1
* Brexit a sprawa polska
* Lider (nie)bezpoiecz...
* Politycy i "Władcy...
* Cyrograf
* Spektakl "Demokracji...
* Gdyby Pan Cogito...
* Zbrodnia założycielska...
* Taktyka kompromisu ...
* Jak przegrać w obronie
* W przededniu ofensywy
* Czy stać nas na prawdę
* Samobójstwo w obronie
* Nudis verbis 4 - kapita...
* Kto zapłaci za mitologię
* ... Desant z SKW
* Turecki szlak - droga ...
* Trzy kroki
* Raport zamknięcia
* Parasol nad Komoro...
* Listopad to dla Polski...
* Dwie perspektywy
* Aksamitna zdrada
* Doœć kłamstw ...
* O Putinie, Rabinie ...
* Opozycja demokraty...
* Nieprzemijajšcy urok ...
* Dlaczego nie usłyszę ...
* Co z aneksem?
* Nudis Verbis 3 ...
* Wilekie
sprzštanie
* Oferta dla radykałów
* Agentura-wychowanie...
* Rosyjski œlad
* Bez znieczulenia
* Aneks i ból ....
* Nowe rozdanie ...
* O skazie pierworodnej
* Niebezpieczne pytania
* Gdyby większoœć ...
* Trudno uwierzyć ...
* O postawie ...
* W cieniu Moskwy - 4
* W cieniu Moskwy - 3

* W cieniu Moskwy - 2
* W cieniu Moskwy - 1

* O kolektywnym ...
* Nie będziemy razem
* Œwiat Wilekiego Pištku
* Roth i wyjœcie z ...
* ... wojskowe Pro Civili
* Ile można zyska
ć ...
* Niebezpiecznie jak ...
* O kanciastej granicy !!!
* Przeciwko mitologom...
* Jak wygrać
* Gdyby pan Cogito ...
* Kampania pod ...
* O wykluczeniu i ...
* Od Kaliningradu do ...
* To jest moment na ...
* Bez pytań - bez odp...
* Rok w którym zaczšł...
* Życzenia noworoczne
* Polskie wigilie
* Czym była afera ...
* Dlaczego milczeliœie?
* Dlaczego w III RP nie ...
* Pułapka demokracji
* Dyktatura
* O uwolnionych od iluzji
* W perspektywie ...
* "Ruskie serwery" i ...
* Jakie wolne media
* Szpiedzy tacy jak my ...
* Za wszystkich
którzy ...
* Przeciwko mitologom ...
* Niedyskretny urok ...
* O kluczeniu ...
* Nudis verbis - terapia
* Nudis verbis - diagnoza
* Zbrodnia założycielska
* Wyznaczajš poziom
* Bez zamazania
* Uderzenie z Belwederu
* Wygrać, by obalić...
*
Nie będzie "Cudu nad...
* In memoriam
* Narzędzie Putina
* Belweder idzie na ...
* Offset - czyli jak ...
* Proces
*
O fałszywym ...
* Nie byłoby hańby
* Jak powstawała III RP
* Wybór w cieniu Rosji
* My i Oni - o wspólnocie
* Od Smoleńska do roku...
* Trzeba wykorzystać ...
* Zbrodnia - logika Putina
* Belwederski gwarant ...
* Nim wrócimy do Jałty
* Od SB do Platformy
* Dwie listy
* W pułapce ...
* Kto ma o tym głoœno ...
* Dla tych którzy nie ...
* Skazany przez III RP (3)
* Skazany przez III RP (2)
* Skazany przez III RP (1)
* Jak powstała III RP
* To, co zobaczyliœmy ...
* Cena błędów i ...
* Z kim chcš nas ...
* Wódka czy krew
* Milowy krok na...
* Duma i niepodległ
* O mitologii wolnych ...
* Zbrodnia założycielska
* Z deszczu pod rynnę
* Syria - Smoleńsk
* Sukcesorzy kłamstwa
* Putin, Syria, sarin...
* Antytuskowa reforma...
* Antyterroryzm - metoda
* Orędzie nienawiœci
* O prawdziwym błędzie...
* Snowden - agent...
* Państwo Baumana
* Rokiniada...
* Jak SB budowała III RP
* Cena strachu
* Obca gra
* Dlaczego Putin...
* Dokumenty zbrodni
* Węgierski epilog...
* Boston - œmiertelna...
* Dylemat więŸnia
* Doktryna Komorowsk...
* Spór o antykomunizm
* Podzwonne od...
* Rosja - imperium...
* Zamach w drodze...


Aleksander Ścios: Wolny strzelec /historyk filozofii/
Nie uznaje autorytetów, ani "prawd objawionych" III RP
-
Dwie setki ALEKSANDRA ŒCIOSA na RODAKpress
***
Bogdan Zalewski w swej recenzji "Nudis verbis przeciwko mitom" napisał:
"Ze świecą szukać u nas tak trafnych i bezkompromisowych analiz jak Ściosa. On nie jest z naszego świata dziennikarskich geszefciarzy i kramarzy pióra, piewców kompromitujących ich kompromisów. Jest totalnym outsiderem, twórcą wyklętym, autorem zbójeckim, więc i na tej płaszczyźnie powtarza los swego Mistrza. Świadomie podąża jego wąską i niebezpieczną, samotną ścieżką pośród skał, gdzie oddycha się ostrym, górskim tlenem, dlatego warto ryzykować, zamiast w tłumie, bezpiecznie łazić po zadymionych dolinach, snuć się beznadziejnie po drogach donikąd jak bezsensowny słowny smog.
Bo Ścios to haust! Jego blog jest hipertekstualną hiperwentylacją.
A czytać jego tom i pisać o nim to robić głęboki wdech-wydech!
 
Tak, proszę Państwa, my mamy swojego nowego Mackiewicza!
"
****
Od redakcji RODAKpress:
Szanowni Państwo,

Aleksander ŚŒcios od lat swoimi tekstami tworzy wspólnotę niezależnej myśœli.
W tej trudnej pracy powinniœśmy go wspierać i dlatego redakcja w imieniu Autora zwraca się do Państwa o dokonywanie dobrowolnych wpłat.
W tym celu przejdźŸ na blog Aleksandra ŒŚciosa


Kliknij na przycisk
"Przekaż darowiznę"
i dalej według instrukcji na stronie.
Dziękujemy wszystkim, którzy okażą wsparcie.

Nieustannie maszerując czekamy z nadzieją na po "raporcie technicznym"
SMOLEŃSK – ŹRÓDŁO NADZIEI

Z partią pana Kaczyńskiego nie wiążę nadziei na odzyskanie Polski. Jako część systemu politycznego III RP nie jest ona zdolna do zerwania z fałszywą mitologią  i nie chce obalenia magdalenkowego porządku. Nie ma w niej „oferty dla radykałów”, o którą prosiłem w jednym z lipcowych tekstów.
Odzyskanie władzy przez PiS, może prowadzić do dobrych zmian i polepszenia życia moich rodaków, nie zakończy jednak państwowości komunistycznej hybrydy. Wbrew temu, jak zwolennicy PiS interpretują wyborcze zachowania, uważam, że ukrywanie najtrudniejszych tematów nie jest „posunięciem taktycznym” i nie ma nic wspólnego z „mądrą strategią”. Anonsuje raczej słabość tego środowiska i jest zwiastunem rzeczywistych, acz skrywanych intencji. Taką zapowiedź przynosi już prezydentura Andrzeja Dudy, z jej specyficznym rysem kontynuacji „doktryny Komorowskiego” i skrupulatnym unikaniem tematyki smoleńskiej. Wiara, że po wygranych przez PiS wyborach nastąpi „cud nad Wisłą”, jest równie uzasadniona, jak partyjny dogmat o ćwierćwieczu wolności i demokracji”.

Gdy we wrześniu 2015 roku, w tekście „OPOZYCJA DEMOKRATYCZNA – CZYLI CONTRADICTIO IN ADIECTO” napisałem te słowa, nie sądziłem, że nawet tak umiarkowana ocena przyszłych rządów „dobrej zmiany” okaże się nazbyt optymistyczna.
Jeśli po dwóch latach działalności tego rządu, tylko niepoprawni „radykałowie” wspominają o obowiązku wyjaśnienia narodowej sprawy smoleńskiej, jeśli dla większości Polaków nie jest ona bezwzględnym kryterium polskiej racji stanu – zawdzięczamy to „strategii” Jarosława Kaczyńskiego i zaniechaniom, które przejdą do historii jako dowód wyjątkowej słabości i zaprzaństwa.
Nie ma sensu przypominać, że podczas tych dwóch lat nie podjęto tematu żadnej zbrodni z okresu PRL i III RP, że nie wyjaśniono ani jednej afery, nie wszczęto i nie doprowadzono do końca żadnego śledztwa w sprawach najważniejszych dla Polaków. Nie ma sensu, bo większość naszych rodaków nie zada sobie pytania: jeśli ten rząd obawia się ujawnienia prawdy o zbrodni założycielskiej III RP-zabójstwie księdza Jerzego, jeśli ucieka od wyjaśnienia dziesiątków tajemniczych zgonów z lat 2010-2015, jeśli nie chce pokazać Polakom kulisów afery marszałkowej, stoczniowej i paliwowej i odmawia im prawa do poznania aneksu do Raportu z Weryfikacji WSI- jakże mógłby zmierzyć  się z prawdą o zbrodni smoleńskiej?
Nie słowa i nie partyjne deklaracje, ale fakty świadczą o tym, czym dla partii Kaczyńskiego jest sprawa smoleńska i jak PiS traktuje ten narodowy obowiązek.

Faktem jest, że wyjaśnienie największej zbrodni we współczesnej historii Polski powierzono zaledwie podkomisji ministerialnej, o budżecie 2 mln zł w roku 2017. Dla porównania: tyle samo przeznaczono na stworzenie aplikacji mobilnej i strony internetowej akcji Agencji Rolnictwa „Polska smakuje” czy na nagrody dla pracowników biur poselskich. W tym samym budżecie 2017, rząd PiS wyłożył ponad 5,5 mln zł na działania tzw. Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia (TPPR-bis).

Faktem jest, że nikt i nigdy nie rozważał projektów powołania specjalnego trybunału do zbadania tej zbrodni, uchwalenia dodatkowych przepisów karnych, stosowania aresztów wobec czołowych polityków poprzedniego reżimu i ludzi służb, zaangażowania najlepszych kancelarii prawniczych na świecie, powołania sztabów specjalistów ze wszystkich dziedzin związanych z tematem oraz wyłożenia z budżetu kwoty wielu miliardów złotych.
Nie rozważał zaś nie dlatego, by były to projekty nierealne, ale z tej przyczyny, że tak mogłoby postąpić tylko państwo wolne i niepodległe, w którym nie „kwestie wizerunkowe” i geszefty partyjne decydują o narodowych powinnościach.

 Faktem jest, że temat zbrodni smoleńskiej w ogóle nie istnieje na arenie międzynarodowej, a od czasu wymuszonej dymisji ministra Macierewicza, nie jest podnoszony przez żadnego polityka tego rządu. Nie ma też ani jednej inicjatywy „dobrej zmiany”, która zmierzałaby do informowania opinii światowej o okolicznościach zamachu lub budowania koalicji państw zainteresowanych wyjaśnieniem tej zbrodni.
Gdyby istniała wola odkrycia prawdy o Smoleńsku, ten temat winien  być priorytetem  polityki zagranicznej i od udzielonej nam pomocy, winny zależeć wszelkie kontakty i kontrakty zagraniczne. Żaden Trump, Merkel czy Macron, nie mogliby korzystać z polskiej przychylności ani liczyć na dostęp do polskiego rynku, póki nie udzieliliby wsparcia sprawie najważniejszej dla naszego interesu narodowego.

 Faktem jest, że dla tej sprawy i przekreślenia łgarstw moskiewsko-warszawskich, ten rząd nie zechciał wykorzystać najlepszego momentu w ostatnich dwóch latach – wizyty amerykańskiego prezydenta.
Ile razy w minionym czasie, Jarosław Kaczyński i jego partyjni koledzy wyrażali oburzenie, że narracja na temat 10 kwietnia została utrwalona w świadomości społeczeństw Zachodu przez tzw. raport Anodiny i kłamstwa funkcjonariuszy propagandy?
Ileż razy podkreślano, że stosunek „wolnego świata” do tematu Smoleńska został ukształtowany przez wersję moskiewską, zaś partia Kaczyńskiego nie ma możliwości dotarcia do rządów innych państw i ośrodków opiniotwórczych na Zachodzie?
Gdy przyszedł moment – bodaj jedyny od wielu lat, gdy oczy całego „świata” zwrócone zostały na Warszawę, a każde słowo wypowiedziane podczas wizyty Trumpa, było cytowane przez najważniejsze media – nikt nie usłyszał choćby wzmianki o zbrodni smoleńskiej.

 Faktem jest, że od kilku lat następuje wyraźnie przesunięcie akcentów i retoryki smoleńskiej. Wystąpienia Jarosława Kaczyńskiego podczas miesięcznic, choć nie grzeszące oryginalnością, zawierają dość przejrzyste przesłanie. Cytowałem już na blogu słowa prezesa PiS z 47, 73 i 83 miesięcznicy. Wynika z nich, że dotychczasowa, spójna i jasna hierarchia celów-będziemy organizowali miesięcznice, póki nie dowiemy się prawdy o przyczynach śmierci naszych rodaków, uległa istotnemu przewartościowaniu. Celem nie jest już prawda o śmierci 96 Polek i Polaków, lecz budowa pomników. Słowa Kaczyńskiego z lipca 2017 roku wyraźnie podkreślają taką zmianę- „będziemy kontynuowali swój marsz aż do momentu, kiedy tu, niedaleko stąd staną pomniki: stanie pomnik prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, stanie pomnik upamiętniający wszystkich, którzy polegli w katastrofie smoleńskiej”.
Sądzę, że Jarosław Kaczyński trafnie ocenił „zapotrzebowanie” społeczne Polaków: wystarczą nam zewnętrzne symbole, emocje i werbalny patriotyzm. Te zaś, można doskonale eksploatować poprzez partyjne „inicjatywy społeczne” zmierzające do postawienia pomników oraz organizowania pod nimi uroczystości. Z punktu widzenia „pragmatyki” partyjnej, łatwiej jest przecież zbudować pomniki z kamienia niż z prawdy.
Prawda materialna o Smoleńsku kosztowałaby zbyt wiele; groziła utratą spokoju społecznego, niosła perspektywę ostrej walki, wizję wyrzeczeń i ofiar.  Dla partii, której fundament władzy opiera się na relatywizmie i minimalizowaniu aspiracji Polaków, oznaczałaby konieczność podejmowania jednoznacznych decyzji i trudnych wyborów.
Prawda formalna jest bezpieczniejsza. Wsparta na „wspólnocie pomnikowej” i grze na emocjach, na długo może absorbować uwagę wyborców i zapewnić  PiS- owi miano „obrońcy pamięci”.

Faktem jest także, że wobec jedynego polityka, który sprawę smoleńską traktuje jako narodowy obowiązek i jako jedyny uczynił z niej priorytet swojej służby, podjęto ordynarne  gry i prowokacje partyjne oraz poddano jego misję woli miernot, tchórzy i nienawistników. Politycy PiS, nie tylko nie zapewnili pomocy Antoniemu Macierewiczowi, gdy przez ostatnie lata zmagał się z atakami agentury i polskojęzycznej targowicy, ale gremialnie wzięli udział w kombinacji „esbeckiego gambitu” i stając po stronie środowiska skupionego wokół Pałacu, doprowadzili do pozbawienia go stanowiska ministra obrony narodowej oraz możliwości prowadzenia dalszych działań  na rzecz bezpieczeństwa Polski.
Tej decyzji, nie wolno rozpatrywać poza kontekstem sprawy smoleńskiej.
To, co uczyniono „najwybitniejszemu ministrowi obrony narodowej w powojennych dziejach Polski”, który „uporczywie dążył do wyjaśnienia przyczyn katastrofy smoleńskiej” (z oświadczenia Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu w sprawie odwołania ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza), jest zatem najmocniejszym dowodem intencji PiS w sprawie Smoleńska.
Jeśli lokator Pałacu Prezydenckiego i wykonujący jego polecenia prezes PiS, z jakichkolwiek względów zdecydowali o zdymisjonowaniu Antoniego Macierewicza, jeśli na polecenie tych osób dokonywana jest totalna „czystka” we wszystkich instytucjach ministerialnych, zaś utrata pozycji ministra miała doprowadzić do zepchnięcia podkomisji smoleńskiej na margines działalności MON – nie mam wątpliwości, że układ „dobrej zmiany” nie chce wyjaśnienia okoliczności narodowej tragedii.
Wybór został dokonany i prawdę o 10 kwietnia mają poznać nasze dzieci lub wnuki.
Logika działań układu wydaje się czytelna: Antonii Macierewicz, mianowany szefem podkomisji smoleńskiej, ma doprowadzić do sporządzenia „raportu technicznego”. Ogłoszenie tez tego raportu, w okolicy ósmej rocznicy, będzie głównym, a jednocześnie końcowym akordem. O to, by przebrzmiał szybko i bezrefleksyjnie, zadbają partyjne „wolne media”. Można się spodziewać, że po tej dacie, podkomisja zakończy swoją działalność, a nad sprawą zostanie zaciągnięta szczelna zasłona propagandowa.
W „planach strategicznych” szefa PiS leży m.in. wygranie wyborów samorządowych w Warszawie. Ma to pozwolić na odblokowanie projektów budowy pomników smoleńskich oraz zwekslowanie oczekiwań społecznych na „wspólnotę pomnikową”. Partia rządząca, zaprawiona już w instrumentalnym traktowaniu tematyki smoleńskiej, będzie ją użytkować wyłącznie dla „zmobilizowania” elektoratu oraz w kontekście rozgrywania tragikomicznej kreacji „oblężonej twierdzy”.
Niezdolność do prowadzenia suwerennej polityki zagranicznej, uprawianie mitologii „georealizmu” oraz paniczna obawa przed posądzeniem o rusofobię, stanowią dostateczną gwarancję, że władze III RP nigdy nie oskarżą Rosji o sprawstwo tej zbrodni i nie podejmą działań na arenie międzynarodowej.
Z kolei – „wspólnota brudu” i mit demokracji, wzmocniony główną ideą partii Kaczyńskiego – troską o „kwestie wizerunkowe”, dają pewność, że żaden z polskojęzycznych wspólników Putina  nie poniesie konsekwencji.
Dostrzegam tylko jedną trudność w realizacji tego „strategicznego planu”.

Przed rokiem, w tekście „ESBECKI GAMBIT CZY MAT MACIEREWICZA?” napisałem, że „odejście z rządu szefa MON i chwilowa (lecz silna) fala krytyki PiS-u, to właściwy czas dla stworzenia nowej siły politycznej – autentycznej opozycji antysystemowej. Tego boją się wszyscy uczestnicy kombinacji wymierzonej w Antoniego Macierewicza, a szczególnie ci, którzy pod osłoną patriotycznej retoryki i pozorowanych zmian, chcieliby kontynuacji komunistycznej hybrydy.
Po to, by nie była to kolejna „trzecia siła”, inspirowana przez środowiska esbeckie, trzeba jednego warunku – wiarygodnego i silnego przywódcy, który z klęski zawiedzionych nadziei i traumy utraconych szans, potrafiłby zbudować potencjał ruchu politycznego. Można przypuszczać, że taki ruch zdobyłby poparcie ogromnej większości „twardego” elektoratu PiS, ale też przyciągnął wyborców z innych środowisk, wykluczonych dziś na mocy systemowych inscenizacji.
Lęk przed podobnym scenariuszem jest tym większy, że ze strony Antoniego Macierewicza nigdy nie groziły i nie grożą działania wymierzone w partię J. Kaczyńskiego, a tym bardziej, sprzeczne z interesem  Polski. Żadna „partia ludu pisowskiego” nie musi być wrogiem pana Kaczyńskiego ani dążyć do marginalizacji PiS-u. To sprawia, że próba przymusowej radykalizacji takiej inicjatywy lub szermowanie zarzutem „ataku na PiS”, byłaby absurdalna i skazana na porażkę”.

W roku 2013, Antoni Macierewicz odbierając Wielkopolski Medal Przemysła II, przyznany mu przez Akademicki Klub Obywatelski im. Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu, złożył niezwykle ważną deklarację – „Magdalenki w sprawie Smoleńska, póki ja żyję, nie będzie”.
Jej treść powtórzył niedawno w TV Trwam – „Bez względu na to, co będę w życiu robił, to doprowadzę do dojścia do prawdy w sprawie tragedii smoleńskiej. W tej sprawie proponuję, aby nikt nie miał wątpliwości”.
Antoni Macierewicz jest człowiekiem na tyle mądrym i dalece uczciwym, by wiedzieć, że decyzja o jego dymisji jest ściśle związana z tematem Smoleńska i niesie zapowiedź rezygnacji PiS z obowiązku wyjaśnienia tej tragedii.
Jest też na tyle dojrzałym politykiem, by mieć świadomość, że pozostając w partii Jarosława Kaczyńskiego, nie ma szans na wypełnienie swoich deklaracji.
Kierunek, w jakim zmierza dziś „dobra zmiana”, wytyczony partyjnym „pragmatyzmem” i wolą budowania rządów „ponad podziałami”, wyklucza możliwość kontynuowania prac nad sprawą smoleńską. W tym układzie politycznym, nie będzie miejsca dla ludzi dążących do prawdy o 10 kwietnia.
PiS od dawna nie jest „nośnikiem” tego obowiązku, a po wydarzeniach ostatnich miesięcy, utracił też prawo do reprezentowania tej części Polaków, którzy nigdy nie przystaną na „Magdalenkę w sprawie Smoleńska”.
A skoro nie jest takim „nośnikiem” i nie będzie w nim miejsca dla sprawy smoleńskiej, konkluzja może być jedna – trzeba stworzyć taki „nośnik”, siłę polityczną, która z prawdy o Smoleńsku uczyni polską rację stanu.
Do tego zaś trzeba narzędzi, których PiS nigdy nie chciał wykorzystać: zaufania społecznego, silnej władzy wykonawczej, prowadzenia suwerennej polityki zagranicznej, pracy odważnych polityków i zaangażowania  prawdziwej elity, niepodatnej na szalbierstwa partyjne. Żeby sięgnąć po takie narzędzia, konieczne jest zbudowanie nowej formacji politycznej, niezwiązanej z układem „okrągłego stołu” i wolnej od mitologii III RP.  
Nie ośmieliłbym się wyrokować – co zrobi Antoni Macierewicz.
Nietrudno jednak zrozumieć, że jeśli zakreślony tu scenariusz zostanie zrealizowany, ten „człowiek prawy i uczciwy, patriota najwyższej próby” (z oświadczenia AKO) stanie wobec arcytrudnych pytań i  wyborów. Traktując zaś sprawę smoleńską, jako ponad polityczną i ponad partyjną, nie można jej podporządkować kategoriom lojalności, konwencjom towarzyskim itp. dylematom. Decyzja dotyczy tylko jednej kategorii – chcę lub nie chcę dojść do prawdy o Smoleńsku.

Perspektywa długiego marszu, jaką od siedmiu lat kreślę na tym blogu, pozwala z dystansem traktować bieżące wydarzenia. To z kolei, powinno służyć rzeczowej refleksji i budowaniu autentycznej, bo opartej na faktach, nadziei. Nie tworzy jej wiara w niezłomność człowieka ani w polityczne kalkulacje. Wynika z pewności, że prawda o Smoleńsku może i powinna stać się fundamentem wolnej Polski.   
Świadomość, że człowiek tej miary jak Antoni Macierewicz, dokonywał w swoim życiu odważnych i mądrych wyborów i nigdy nie uchylił się przed służbą Polsce, niesie taką nadzieję. 

Aleksander ŒŚcios
Blog autora

Teraz już wiecie jaką książkę oddał w wasze ręce Aleksander ŚCIOS.Podawajcie dalej.Proszę o RT. Bądźcie też aktywni na facebook'u.https://t.co/K8IKj5BejB pic.twitter.com/SWW4yViTb1

ŚŒCIOS PYTAŁ KOMOROWSKIEGO, a TERAZ PYTA NASZYCH WYBRAŃCÓW

Czytelnikom Aleksandra ŒŚciosa i jego komentatorom na blogu oraz TT:
Aleksander ŒŚcios 19 maja 2016 21:43

Szanowni Państwo,

Najmocniej przepraszam stałych Czytelników bezdekretu za dyskomfort związany z lekturą niektórych "komentarzy" i za obecnoć treści, które nie powinny znaleść się w tym miejscu.

Od wielu lat staram się prowadzić blog w ten sposób, by nie pojawiały się tu dezinformacje, łgarstwa lub esbeckie "wrzutki". Dość ich w tzw. wolnych mediach i na "prawicowych" forach internetowych.

Nie dopuszczam również do głosu klasycznych idiotów, ćwierćinteligentów ani zadaniowanych funkcjonariuszy.

Nie ma tu miejsca dla teoretyków spisku żydo-masońskiego, wyznawców endokomuny i narodowych bolszewików, dla sierot po Urbanie, esbeckich prowokatorów lub zwolenników "trzeciej drogi".

Nie mam czasu ani ochoty, by prowadzić polemiki na poziomie uwłaczającym ludziom rozumnym. Nie uważam też za konieczne objaśniania rzeczy oczywistych.

To kwestia zasad, higieny psychicznej oraz szacunku wobec gości i przyjaciół bezdekretu.

Chcę więc wyraźnie podkreślić, że od tej chwili wszelkie brednie o "wspólnych posiedzeniach rządów polskiego i izraelskiego z ojcowskim nadzorem Amerykanów" itp. rewelacje, których autorzy węszą spiski żydowsko-amerykańskie, będą stąd natychmiast usuwane i nie doczekają się odpowiedzi.

Będę również kasował "komentarze" w stylu zaprezentowanym przez pana "Kowalski Jaroslaw". Nie ma tu miejsca na niewybredne insynuacje ani na łgarstwa powielane na forach Związku Byłych Funkcjonariuszy Służb Ochrony Państwa itp. organizacji.

Nie interesuje mnie - co o takich praktykach pomyślą autorzy takich wypowiedzi. Będę ich usilnie zniechęcał do odwiedzania mojego bloga i dbał, by nie zaśmiecali tego miejsca.

Z komentarzy na blogu Autora:

08.01.2018r.
RODAKnet.com


* Ustawa o reaktywacji...
* Jaka opozycja
* Muzeum wyklęte
* Przyjaciele ludobójców
* Belwederska strategia...
* O fałszywych...
* Powrót ludzi w...
* Droga zła

* Towarzysze od...
* Nie może zabraknšć...
* Trzeba utrzymać...
* Na straży III RP
* Obalić republikę
* Dobrze się stało
* Przybywa ofiar...
* PaŸdziernikowa misja
* Nie zatrzymujcie tego...
* Co dalej?
* Kombinacja operacyjna
* O solidarnoœć z K.W....
* Patron pojednania...
* Pojednanie z cerkwiš...
* Przeciwko "Pojednaniu"
* Taktyka kompromisu...
* Jak kamień nagrobny
* Dance macabre
* Na poczštku było...
* Mimo nakazu milczenia
* Jaka niezależnoœć
* Sukcesorzy
* Nas to nie dotyczy
* Rosyjskie narracje...
* Stan podległoœci
* Kto zastawia sieci
* Reforma służb...
* Nowa Polska - o...
* SOWA na wojnie
* Ciężar kłamstwa
* Zabić raz jeszcze
* Tandem - ojcostwo...
* Słowo którego...
* Smoleńskie Zaduszki
* Znak Kaina
* Długi marsz
* Wybór sumienia

* Czym jest Platforma?
* Nie rozmawiać
* Ręka z tamtego œwiata
* Wspólnota brudu

* Biała Księga

* Proces w sprawie ...
* "Chłopcy z ferajny"
* Ostatni mecz D. Tuska
* Kto buduje "trzeciš siłę"
* Wbrew propagandzie
* Œwiat Wielkiego ...
* By się bali ...
* Nasze podwórko
* Kto zapłaci za "dylematy

* Kolonia "zaufanych ...
* Skazany przez III RP
* Nikt nie umrze za ...
* Tajne łšcza, tajne ...
* O wierze w polskš ...
* Projekt "Prusy ...

* Anatomia rosyjskiej ...
* Etyka, czy kamień ...
* Bilans otwarcia, cena ...
* Smoleńska cena ...
* Umowa gazowa ...
* Szczury

* Zakładnicy czy wasale
* Haki na Macierewicza
* "Wzorzec Lisa"
* Koń trojański Rosji
* W trosce o odpowiednie..
* Samolikwidacja
* Paralizatory

* Kolejne ofiary tragedii...
* Testament mojego ...
* Machiavelli z Budy ...
* Bez złudzeń
* Odpowiedzialnoœć
* Peryskop ...
* Kto stał za tš hipotezš?
* Œwięty Jerzy ze ...
* Tajne kody, jawne ...
* Kino pułkownika ...
* Anatomia dezinformacji
* Zdiełano w ZSRR
* Zakadnicy kamstwa...
* Œcios odpytuje ...
* Smoleńska gwarancja
* Kto zada pytania
* My czy oni?
* Komorowski czy Polska?
* Kto rzšdzi Polskš?
* Lawa
* Niech Wawel nas....
* Nie będziemy razem
* Polityka jak strzał...
* Kto zatrzyma B.K.
* SB. Zbrodnie nie ...
* W szponach "SOWY"
* Wszystkie drogi ...
* Afera marszałkowa - akt2
* Necandus
* List W. Olewnika...
* Bondaryzacja, czyli...
* Kandydat Komorowski
* Niespełniony testament...
* Skazany przez III RP cz.3
* Skazany przez III RP cz.2
* Skazany przez III RP cz.1
* Polskie wigilie
* Historia œwiadek...
* "Zwyczajna agentura"...
* Wojtyniuk - partyjny...
* Fakty przeciw...
* Powrót ks. Jerzego
* Afera antycypowana

*** Kręgi Piekła ***
* Kršg siódmy
* Kršg szósty
* Kršg pišty
* Kršg czwarty
* Kršg trzeci
* Kršg drugi
* Kršg pierwszy
* Kręgi Piekła
RUCH RODAKÓW: O Ruchu - Docz do nas - Aktualnoi RR - Nasze drogi - Czytelnia RR
RODAKpress: W skrocie - RODAKvision - Rodakwave - Galeria - Animacje - Linki - Kontakt
COPYRIGHT: RODAKnet